Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται οι μεγάλοι τις διαφορές που φυσιολογικά δημιουργούνται μεταξύ τους στην καθημερινή ζωή, έχουν καθοριστική επίδραση στην κοινωνική προσαρμογή, τη συναισθηματική εξέλιξη κ τις διαπροσωπικές σχέσεις των παιδιών τους. Οι διαμάχες τους, ακόμη κ αν είναι μικρές σε ένταση, προκαλούν ζημιά στη ζωή των μικρών, που αναπτύσσουν προβλήματα ύπνου κ συμπεριφοράς, συναισθηματική ανασφάλεια, κατάθλιψη κ άγχος.
Γι'αυτό κ τα ξεσπάσματα θυμού, τα μειωτικά σχόλια, η λεκτική εχθρότητα, οι προσωπικές προσβολές μεταξύ των γονέων κ οι υπόλοιπες μορφές καταστροφικών καβγάδων πρέπει να ελέγχονται διότι προκαλούν ψυχικές αλλά κ οργανικές βλάβες στα παιδιά τους. Κατ'αρχάς, διαταράσσεται η διάρκεια κ η ποιότητα του ύπνου τους κ η συνεπακόλουθη μείωσή τους παρεμποδίζει την ξεκούραση κ την αναζωογόνησή τους. Αυτό οδηγεί σε κούραση, ευερεθιστότητα κ προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο, αλλά κ στο σπίτι, ενώ παράλληλα μειώνεται η αυτοπεποίθηση κ η αυτοεκτίμησή τους.
Τα παιδιά όμως αντιλαμβάνονται ακόμη κ τη σιωπηλή έκφραση εχθρότητας μεταξύ των γονιών τους. Δεν μπορούν να την αποδεχθούν, θλίβονται κ καταπονούνται, γιαυτό κ το παράδειγμα που δίνουν οι μεγάλοι ακριβώς σε αυτές τις δύσκολες στιγμές των συγκρούσεων παίζει μεγάλο ρόλο για την ευτυχία της οικογένειας. Η καλή γονική συμπεριφορά διαμορφώνει ανάλογη καλή συμπεριφορά κ στα παιδιά, με αποτέλεσμα η οικογένεια να λειτουργεί καλύτερα κ τα μέλη της να είναι σαφώς πιο ικανοποιημένα. Άλλωστε το μοντέλο της γονικής συμπεριφοράς αποτελεί το κυρίαρχο κ μόνιμο πρότυπο που αποτυπώνεται στα μικρά κ τα επηρεάζει σε όλη τη ζωή τους. Γι'αυτό το λόγο, κάθε φορά που οι γονείς παρασύρονται από θυμό κ έρχονται σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, να θυμούνται τις επιδράσεις που πιθανόν να προκαλούν στο συναισθηματικό κόσμο κ στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών τους. Για το καλό όλων λοιπόν, ας κρατούν τις διαμάχες τους σε ήρεμα επίπεδα.
