Η Αρμονία είναι η σύνθεση όλων των ιδιοτήτων, όλων των αρετών ενωμένων.
Εργαζόμενοι πάνω στη Αρμονία, αγγίζετε την καρδιά των πραγμάτων, την Παγκόσμια Ψυχή, το κέντρο και από κει έρχονται διαταγές, ρεύματα, δυνάμεις που μετατρέπουν και οργανώνουν τα πάντα.
Η Αρμονία είναι η βάση όλων των επιτυχιών, όλων των θεικών πραγματοποιήσεων. (Omraam Mikhael Aivanhov)
Εργαζόμενοι πάνω στη Αρμονία, αγγίζετε την καρδιά των πραγμάτων, την Παγκόσμια Ψυχή, το κέντρο και από κει έρχονται διαταγές, ρεύματα, δυνάμεις που μετατρέπουν και οργανώνουν τα πάντα.
Η Αρμονία είναι η βάση όλων των επιτυχιών, όλων των θεικών πραγματοποιήσεων. (Omraam Mikhael Aivanhov)
_______________________________________________
To αύριο δεν μας ανήκει, ξεφεύγει από τη δικαιοδοσία μας. Ο κόσμος όμως δυστυχώς βάσισε και βασίζει τη ζωή του στο μέλλον. Ξεχνάει ότι το μόνο θετικό, στο μόνο που μπορεί να βασιστεί, το μόνο τέλος που του ανήκει, είναι το παρόν.
Η σημερινή ζωή είναι η πηγή του αύριο. Όπως θα ζήσω σήμερα, ανάλογα θα ζήσω αύριο. Το παρελθόν και το μέλλον δεν μας ανήκουν . Μας ανήκει όμως το παρόν, η σημερινή μέρα που προετοιμάζει την αυριανή.
Ξέρουμε ότι αποτελούμαστε από Σοφία και Αγάπη. Άρα μπορούμε να επιδιώξουμε την εξέλιξή μας με διπλό τρόπο.
Δηλ. Ο άνθρωπος μπορεί να αποκρυσταλλώσει την προσωπικότητά του εξελισσόμενος μόνο μέσα από την Αγάπη και τη Σοφία. Κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να βοηθάμε τους ανθρώπους και να είμαστε καλοί, παρά μόνο οι αδυναμίες και τα πάθη μας.
Στά Δώρα για τη Ζωή διακρίνουμε τα παρακάτω:
Ζήτησα Δύναμη.... και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με δυναμώσει.....
Ζήτησα Σοφία .... και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να τα λύσω....
Ζήτησα Ευημερία.... και ο Θεός μου έδωσε Νου και Μυς για να δουλέψω...
Ζήτησα Θάρρος..... και ο Θεός μου έδωσε κίνδυνο να τον υπερνικήσω....
Ζήτησα Αγάπη.... και ο Θεός μου έδωσε ανθρώπους με προβλήματα για να βοηθήσω....
Ζήτησα Χάρες (χατήρια) .... και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες....
Ζήτησα Χαμόγελο και ο Θεός ..... κάποιον μας έστειλε.....
Δεν πήρα τίποτα από όσα ήθελα.... ή πήρα κάποια.....
Πήρα όλα όσα χρειαζόμουν..... και κάποια τα έχασα....
Δεν παύει όμως το βασικότερο Δώρο να είναι η ίδια η Ζωή.....
Το κλειδί όμως της Ζωής είναι ο Δημιουργικός Λόγος.
Το κλειδί για το Δημιουργικό Λόγο είναι η Αγάπη.
Το κλειδί για την Αγάπη είναι η Κατανόηση.
To αύριο δεν μας ανήκει, ξεφεύγει από τη δικαιοδοσία μας. Ο κόσμος όμως δυστυχώς βάσισε και βασίζει τη ζωή του στο μέλλον. Ξεχνάει ότι το μόνο θετικό, στο μόνο που μπορεί να βασιστεί, το μόνο τέλος που του ανήκει, είναι το παρόν.
Η σημερινή ζωή είναι η πηγή του αύριο. Όπως θα ζήσω σήμερα, ανάλογα θα ζήσω αύριο. Το παρελθόν και το μέλλον δεν μας ανήκουν . Μας ανήκει όμως το παρόν, η σημερινή μέρα που προετοιμάζει την αυριανή.
Ξέρουμε ότι αποτελούμαστε από Σοφία και Αγάπη. Άρα μπορούμε να επιδιώξουμε την εξέλιξή μας με διπλό τρόπο.
Δηλ. Ο άνθρωπος μπορεί να αποκρυσταλλώσει την προσωπικότητά του εξελισσόμενος μόνο μέσα από την Αγάπη και τη Σοφία. Κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να βοηθάμε τους ανθρώπους και να είμαστε καλοί, παρά μόνο οι αδυναμίες και τα πάθη μας.
Στά Δώρα για τη Ζωή διακρίνουμε τα παρακάτω:
Ζήτησα Δύναμη.... και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με δυναμώσει.....
Ζήτησα Σοφία .... και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να τα λύσω....
Ζήτησα Ευημερία.... και ο Θεός μου έδωσε Νου και Μυς για να δουλέψω...
Ζήτησα Θάρρος..... και ο Θεός μου έδωσε κίνδυνο να τον υπερνικήσω....
Ζήτησα Αγάπη.... και ο Θεός μου έδωσε ανθρώπους με προβλήματα για να βοηθήσω....
Ζήτησα Χάρες (χατήρια) .... και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες....
Ζήτησα Χαμόγελο και ο Θεός ..... κάποιον μας έστειλε.....
Δεν πήρα τίποτα από όσα ήθελα.... ή πήρα κάποια.....
Πήρα όλα όσα χρειαζόμουν..... και κάποια τα έχασα....
Δεν παύει όμως το βασικότερο Δώρο να είναι η ίδια η Ζωή.....
Το κλειδί όμως της Ζωής είναι ο Δημιουργικός Λόγος.
Το κλειδί για το Δημιουργικό Λόγο είναι η Αγάπη.
Το κλειδί για την Αγάπη είναι η Κατανόηση.
Και...
Η ζωή δεν μετριέται από το πόσες φορές ανάσανες....
...αλλά από τις στιγμές που έχασες την ανάσα σου...
Ένα θεμελιώδες σφάλμα των γονέων και λοιπών ενηλίκων (εκπαιδευτικών κ.ά.) προς τους εφήβους και όλους είναι ότι εκλαμβάνουν το διάλογο τεχνοκρατικά. Νομίζουν ότι ο διάλογος έγκειται σε τεχνικής φύσεως παρεμβάσεις, οπότε το πρόβλημα της έλλειψής του λύνεται με εξωτερική ρύθμιση, με κάποιες πρακτικές συμβουλές. Ότι κάποιος πρέπει να τους διδάξει πώς να κάνουν διάλογο.
Στην πραγματικότητα ο διάλογος με τους νέους είναι ό,τι και κάθε διάλογος με οποιονδήποτε άλλον: στάση ζωής, συμμετοχή καρδιάς, κινητοποίηση του συνόλου του ψυχικού κόσμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν διδάσκεται, όπως άλλωστε διδάσκεται και ο διάλογος της προσευχής. Σημαίνει όμως πως η διδασκαλία αυτή συνίσταται στο βαθμιαίο μετασχηματισμό της προσωπικότητάς μας προκειμένου να γίνει ικανή να συναντήσει τον άλλον. Ο διάλογος με τους εφήβους, μας μαθαίνει να υπάρχουμε εμείς σωστότερα.
Οι νέοι, όπως κι εμείς οι υπόλοιποι, κραυγάζουν τις ανάγκες τους με πολλούς μπερδεμένους τρόπους. Μερικοί κρίνουν υπερβολικά τους πάντες και τα πάντα γύρω τους. Άλλοι βουτάνε σε ένα κυκεώνα δραστηριοτήτων προσφοράς ή αποχωρούν από τον κόσμο περνώντας κάθε λεπτό που μπορούν μπροστά στην τηλεόραση. Μερικοί γυρίζουν την πλάτη τους στους φίλους ή στην οικογένεια τους σα να τους κρατούν απ’ έξω. Άλλοι περιτειχίζουν τον εαυτό τους με ένα παραπέτασμα εύθυμων προσβολών, αστείων, ή δυνατών γέλιων. Ακόμη άλλοι καταλαμβάνονται από νέα θρησκευτική ζέση που φαίνεται αφύσικη στους γονείς τους. Επειδή οι νέοι μας μιλούν με έμμεσο τρόπο, οι κραυγές τους συχνά παρερμηνεύονται ως κάτι άλλο. Αλλά όλοι τους μπορούν να εκφράζουν βαθιές ανθρώπινες ανάγκες, δύσκολο να αρθρωθούν.
Καταλήγω στο ότι ο διάλογος είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, για να μπορούμε να πορευόμαστε, να αλληλοστηριζόμαστε και κυρίως να στηρίζουν οι γονείς τα παιδιά τους. Βάσει διαλόγου ένα παιδί εξελίσσεται. Νιώθει ασφαλές στο περιβάλλον του, εμπιστεύεται την οικογένειά του σε κάθε του κίνηση, ακόμη και λανθασμένη, δεν φοβάται την κριτική. Και έτσι ωριμάζει και ανδρώνεται χωρίς φοβίες, χωρίς να σκοντάφτει.
Το ίδιο ισχύει και για τους μεγάλους. Με το διάλογο βγάζουμε από αδιέξοδο κάποιους ανθρώπους και κυρίως τον ίδιο τον εαυτό μας. Ο διάλογος, η διαφωνία, η συμφωνία, τα ερωτηματικά μερικές φορές είναι αυτά που μας οδηγούν στη λύση και στην υπερπήδηση των εκάστοτε εμποδίων μας.
Όλοι έχουν κάτι καλό μέσα τους, μερικοί το κρύβουν, κάποιοι το παραμελούν, αλλά αυτό υπάρχει. (Μητέρα Τερέζα)
Από Alma Libre
