Όλοι μας γνωρίζουμε ανθρώπους οι οποίοι νοσούν από κάποιο νόσημα, είναι χρήστες ουσιών, βρίσκονται σε απεξάρτηση, ή αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα. Αυτοί οι άνθρωποι πονάνε σωματικά, ψυχικά, αναλόγως το πρόβλημα, όσοι γνωρίζουν την κατάστασή τους την αντιμετωπίζουν με περισσότερο ρεαλισμό και σθένος, όσοι όμως με πρωτοβουλία των συγγενών τους έχουν άγνοια, βρίσκονται σε μία κατάσταση άγχους που φέρει δυσάρεστες συνέπειες.
'Αρα λοιπόν έχουμε την πρώτη απόρριψη του περιβάλλοντος προς τον ασθενή συγγενή ή φίλο, με την απόφασή μας να μην του γνωστοποιήσουμε το πρόβλημά του. Μιλώ για ηλικίες που μπορούν να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τη σοβαρότητα της κατάστασής τους. Για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, ίσως η καλύτερη λύση είναι η απόκρυψη της αλήθειας σχετικά με την υγεία του. Γενικά όμως, κάθε ασθενής όπως και κάθε άνθρωπος έχει ένστικτο. Στον άρρωστο το ένστικτο είναι πιο έντονο και πιο ουσιαστικό. Άρα δεν τον ξεγελάμε.
Έχει αποδειχθεί από τον κλάδο της νευροψυχολογίας ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα «επικοινωνεί» με το νευρικό σύστημα. Τα συναισθήματα μας δεν είναι κάτι τόσο «άυλο» όσο νομίζουμε, ούτε είμαστε έρμαιο σε αυτά.
Σε περίπτωση απώλειας κάποιου αγαπημένου μας προσώπου, είναι αναπόφευκτο να εμποδίσουμε την αυθόρμητη συναισθηματική σκέψη που άμεσα επέρχεται και να μην νιώσουμε λύπη, ούτε θα μπορούσαμε ποτέ να πούμε ότι η λύπη δεν είναι ένα «χρήσιμο» και απαραίτητο να το βιώσουμε, συναίσθημα. Βλέπουμε όμως ότι σε πολλούς ανθρώπους το συναίσθημα της λύπης παρατείνεται για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, και δεν έχουν την «θέληση» να ξεφύγουν από αυτό. Το ίδιο συχνά συμβαίνει σε καρκινοπαθείς ή σε ασθενείς με άλλα χρόνια νοσήματα, τοξικομανείς ή πρόσφατα απεξαρτημένους αλλά και σε άτομα που αισθάνονται μόνα τους όπως κρατούμενους.
Έχει αποδειχθεί από τον κλάδο της νευροψυχολογίας ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα «επικοινωνεί» με το νευρικό σύστημα. Τα συναισθήματα μας δεν είναι κάτι τόσο «άυλο» όσο νομίζουμε, ούτε είμαστε έρμαιο σε αυτά.
Σε περίπτωση απώλειας κάποιου αγαπημένου μας προσώπου, είναι αναπόφευκτο να εμποδίσουμε την αυθόρμητη συναισθηματική σκέψη που άμεσα επέρχεται και να μην νιώσουμε λύπη, ούτε θα μπορούσαμε ποτέ να πούμε ότι η λύπη δεν είναι ένα «χρήσιμο» και απαραίτητο να το βιώσουμε, συναίσθημα. Βλέπουμε όμως ότι σε πολλούς ανθρώπους το συναίσθημα της λύπης παρατείνεται για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, και δεν έχουν την «θέληση» να ξεφύγουν από αυτό. Το ίδιο συχνά συμβαίνει σε καρκινοπαθείς ή σε ασθενείς με άλλα χρόνια νοσήματα, τοξικομανείς ή πρόσφατα απεξαρτημένους αλλά και σε άτομα που αισθάνονται μόνα τους όπως κρατούμενους.
Εδώ λοιπόν έρχεται το οικείο περιβάλλον και σε παρηγορεί. Ο ασθενής μιλώντας για το πρόβλημά του ή για την απώλεια ενός αγαπημένου του προσώπου (όχι απαραίτητα βιολογική απώλεια), μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί ότι κούρασε τον ακροατή του. Λόγια όπως "όλα θα περάσουν, έλα μωρέ το είχε ένας γνωστός και έγινε καλά, κοίτα την πάρτη σου ή κάνε κουράγιο, βγες έξω και γλέντησε" ακούγονται στον ασθενή ως κατά συνθήκη ψεύδη ή αυτό που λένε οι νέοι "ξεπέτα". Ενώ αυτό που ουσιαστικά θέλει είναι κατανόηση, σεβασμός στο πρόβλημά του, και μία σιωπηλή αγκαλιά γεμάτη ανταλλαγές θετικών συναισθημάτων και όχι οίκτου.
Κλείνεται λοιπόν στον εαυτό του, παύει να μιλάει, γίνεται ένα σφουγγάρι που βαραίνει και καταλήγει μολύβι, γιατί εισπράττει εσωτερικά όλη την αρνητικότητα των σκέψεων που μπορεί να κάνουν οι γύρω του. Φοβάται να κλάψει μπροστά σε άλλους, φοβάται να εκδηλωθεί, φοβάται να κουράσει και τα πιο οικεία του άτομα, τα πιο αγαπημένα της ζωής του. Και έτσι βιώνει τη δεύτερη απόρριψη.
Δεν θα σας αναλύσω τις δύο περιοχές του εγκεφάλου μας και πώς συνεργάζονται μεταξύ τους, το Λογικό και Συναισθηματικό εγκέφαλο, γιατί θα σας κουράσω. Θα ασχοληθώ μ'αυτό σε άλλη δημοσίευση. Αυτό που θέλω τονίσω είναι ότι με τη βοήθεια ειδικών και ψυχολόγων, ο άνθρωπος που βιώνει πρόβλημα υγείας ή κάποιο άλλο πρόβλημα, μπορει ελεύθερα να εκφραστεί χωρίς να κριθεί και χωρίς να φοβηθεί. Ο ψυχολόγος όμως είναι το ένα δεκανίκι στον άνθρωπο αυτό αφού αποτελεί τη συντροφιά του. Όταν όμως σε περίοδο ασθενείας του βιώνει παράλληλα και μία άλλη στεναχώρια από την οποία αδυνατεί για κάποιους λόγους να αποταυτιστεί, τότε ο ειδικός τη χαρακτηρίζει ψυχικό πόνο. Κανένα χημικό φάρμακο δεν μπορεί να απαλύνει αυτό τον πόνο όταν το μόνο που μπορεί να αποζητά ένας άνθρωπος είναι διάλογος, υπομονή, αγάπη και η αλληλοκατανόηση. Κατανοώντας το πρόβλημα του ασθενούς, του ζητάμε και τη δική του κατανόηση για κάποιους λόγους, χωρίς όμως να κάνουμε κινήσεις οίκτου. Αλλά κινήσεις αληθινές, ανθρώπινες. Ο ασθενής ή ο άνθρωπος που βιώνει τον ψυχικό πόνο λειτουργεί κυρίως συναισθηματικά. Η λογική του αποτελεί μέσο εξυπηρέτησης των άλλων και διατήρηση της αξιοπρέπειάς του κυρίως για να μην προκαλεί οίκτο. Στην ανυπαρξία των παραπάνω μιλάμε για την τρίτη απόρριψη.
Η σωτηρία της ψυχής λοιπόν των ανθρώπων αυτών όπως και όλων μας, προκύπτει μέσα από συζητήσεις. Σιγά σιγά αποταυτίζεται από τον ψυχικό πόνο, παύει να νιώθει μισητός και ανεπιθύμητος, αντιμετωπίζει καλύτερα τους γύρω του, ξανανιώθει χρήσιμος έστω και άρρωστος.
(Από Alma Libre)
